diamantroof

Er was eens een oude wijze man. Een echte diamantliefhebber. Jarenlang heeft hij diamanten bestudeerd en steeds ontdekte hij weer nieuwe vlakjes schoonheid in de diamanten. Op een dag viel zijn oog op een onbeduidend vies ogend steentje op een grindpad. Met de neus van zijn schoen bewoog hij het voorvalletje een beetje. Bukte toen en raapte het op. Hij bekeek het aan alle kanten en omsloot het in zijn hand. Het voelde niet koel en glad als een steentje. Het was scherp, hoekig en bijna te vies plakkerig om vast te houden. De wijze man besloot om met zijn nagel een stukje vuil weg te krassen. Zijn vermoeden werd bevestigd: hij had een diamant in zijn hand.

Thuisgekomen legde hij de diamant in een zacht sopje om de viezigheid wat los te weken. Deze diamant was zichtbaar nooit behandeld naar zijn aard. De smerigheid, stof en resten van onbeschermde verwaarlozing waren als het ware één geworden met de diamant. Veel van die troep viel niet los te weken. Enkele grote stukken vuil konden door stevig te trekken wel verwijderd worden. De oude heer glimlachte. Door de viezigheid heen zag hij een glimp van de schoonheid van deze bijzonder zeldzame diamant. Steeds als de man gelegenheid had nam hij de diamant en ontdeed haar milimeter voor milimeter van de dan buitenste laag vuil. Soms door stevig te wrijven, andere keren weer door uiterst voorzichtig en minutieus stukjes beet te pakken en te verwijderen. Ondertussen mompelde hij tegen dat kleine kostbare steentje dat hij wist en nu al zag hoe mooi het in wezen was.

Op en dag vertelde hij erover aan zijn vrienden schilder Hard en hulpverlener Onderbuik. Hij schepte op over de schoonheid van het diamantje dat uiterlijk nog steeds op een vies steentje leek. Zijn vrienden werden nieuwsgierig en wilden kijken, voelen, aanraken en vooral checken of de oude wijze man gelijk had of dat hij zich in verwarring had laten brengen door iets wat niet was dat hij dacht dat het was. De oude man liet dat zo. Hij hield zich met zekere regelmaat bezig met het verder schoonmaken van de diamant. In de overtuiging dat deze diamant eens stralend zou flonkeren, bevrijd van elke smet; ontdaan van elke vuiligheid en opgepoetst door de bloedrood gekleurde lamswollen doek.

Zijn vrienden echter zagen een groot gevaar in zijn aandacht voor ‘dat stuk vuil’. Zij wisten namelijk hoe een diamant eruit hoort te zien. Zij verzamelden handboeken vol met beschrijvingen van eigenschappen die een diamant moet bezitten en vulden deze eigenhandig aan met nieuwe bepalingen. Deze ‘diamant’ zoals de oude wijze man haar bleef noemen voldeed niet aan de beschrijving. Dus, was het geen diamant volgens zijn vrienden. Om de oude man te helpen bedachten zij een ingenieus en gedetailleerd plan. Samen zouden ze hem hún waarheid over de vermeende diamant laten ontdekken. Onderdeel van het plan was, dat de getalenteerde schilder Hard steeds opnieuw en onopgemerkt een beetje zwarte verf zou aanbrengen op de diamant, precies op die plekjes waar de diamant begon te schitteren. Die zwarte verf moest, om het niet te laten opvallen, vermengd worden met viezigheid, oud vuil en andere ongerechtigheden. Lange tijd speelde herhaalde dit proces zich: de oude man verwijderde vuil en viezigheid en de getalenteerde schildervriend bracht weer nieuwe aan op de plaatsen waar het licht op de diamant kon schijnen.

De diamant ondertussen dacht na. Diep en veel. Er was niet alleen veel gebeurd in haar leven tot aan het moment dat ze als afwijkend steentje werd opgemerkt door de oude wijze  man. Nadat ze was opgepakt gebeurde er zo mogelijk nog meer. Tot die tijd wist ze niet eens dat ze een diamant was. Zolang als ze zich kon heugen was ze een lelijk, onooglijk, niet bruikbaar voorwerp geweest waarmee gegooid kon worden om iemand te bezeren. Liggend op dat grindpad had ze juist besloten dat ze een steentje was, is en zou blijven. Gewoon omdat ze niet beter wist en niemand haar vertelde wat ze eigenlijk was. Ze was gewend geraakt aan de vuiligheid die haar aankleefde en vond rust in het weten wie ze was: een gewoon steentje, nr 13 van het dozijn.

Vanaf het moment dat de oude wijze man tegen haar begon te mompelen, haar onder handen nam en met voorzichtig geweld probeerde de lagen vuil en aangeplakte troep verwijderde ontstond er hoop in haar hart. Nieuwe verwachting van goede dingen. Had haar leven wél zin, was er dan toch een hoger doel dan om misbruikt te worden door en tegen anderen? Ze luisterde naar de woorden van de wijze man en zag af en toe de schittering van een stukje van haarzelf in de spiegeling van zijn bril. Ontdekte ze een wonder of een leugen? Was het leven tot nu toe een leugen geweest waarin ze had geloofd; die haar waarheid was geworden en die ze als identiteit had aanvaard? Met elk verwijderd stukje vuil en troep uit het verleden kwam er meer waarheid vrij: ik ben een diamant! Uren kon ze zich daarover verwonderen. Terwijl ze nog maar een glimp had gezien van wat een diamant eigenlijk is. Ze stelde zichzelf voor als de diamant die ze was en werd stil.  Totdat de verwarring toesloeg. Steeds als ze bevrijd werd van weer een donker stukje stof of vuil werd er een andere laag smerig stinkend zwart vuil en troep op haar aangebracht. De schilder sprak ook als hij daarmee bezig was. Ze hoorde en overdacht zijn woorden in de uren dat ze niet opgepakt werd door één van de twee. Schilder Hard sprak vernietigende woorden. Hard sprak over de voorwaarden waar een echt goede diamant aan moest voldoen en over al het vuil en de shit die aan haar vast hadden gekleefd en bracht daarmee een nieuwe donkere laag aan. Ander vuil werd erbij gemengd, zodat het een smerige niet te verwijderen substantie leek.

Dat andere vuil haalde Hard bij hulpverlener Onderbuik. Onderbuik had de vreemde gewoonte alles te bewaren wat hij over zich heen kreeg van de mensen die bij hem voor hulp kwamen. Al die rottigheid verzamelde hij in de groencontainer op zijn moestuin. Het was een onuitputtelijke bron van rottende zooi geworden. Uitermate geschikt voor het laten slagen van hun plan. De oude wijze man zag meer dan hij wilde zien en bleef rustig doorgaan in zijn handelingen de diamant te bevrijden van alle overtollige vastgekleefde ballast. Tot het moment dat de vrienden Hard en Onderbuik hem confronteerden met zijn -in hun ogen volkomen zinloze- bezigheid de diamant schoon te maken. Hij zag toch immers wel dat het geen effect had? Lange lijsten, tot in detail opgesteld, werden hem voorgehouden. Deze lijsten stonden vol met alle rommel, viezigheid, vuil en troep die op diamant zaten. Grotendeels aangebracht door beider toedoen. Dat erbij vermelden was geen echter onderdeel van hun plan. De vrienden stelden de oude wijze man voor de keus: zijn tijd en aandacht blijven besteden aan de diamant, óf aan hen. Een tussenweg was niet mogelijk wat hen betreft. De man koos.

En zo werd op een kwade dag de diamant in de hand van de oude man genomen en met een grote boog in de goot der vergetelheid gegooid. Terug naar af. Of toch niet?

diamantEén ding is er veranderd, peinsde Diamant. Tot aan deze ervaring wist ik niet wie ik was. Nu wel. Ik ben niet wie anderen zeggen dat ik ben. Ik ben niet wat anderen zeggen dat ik ben. Ik ben Diamant. Ontegenzeggelijk en onomstotelijk. Ik hoef mijn identiteit niet te bewijzen aan handboekschrijvers, schilders, hulpverleners of andere zielsen. Ik ben die ik ben. Of dat ooit voor anderen zichtbaar zal zijn of niet; is niet wat telt.

Diamant hield haar oren, ogen, neus en mond dicht terwijl ze zich liet meevoeren op de stroom van ongerechtigheden daar in de goot. Bij de uitmonding van het riool dreef Diamant de rivier op. Daar in het levend bruisend water deed Diamant een nieuwe ontdekking: de zwarte verf die schilder Hard had gebruikt bleek waterverf te zijn. De zwarte waterverf had zich gehecht en gemengd met het aangebrachte en eerder aanwezige vuil. Echter door de kracht van het schone water wordt diamant gewassen en gepolijst tot ze aan alle kanten het licht weerkaatst dat op haar valt.

De oude wijze man loopt het grindpad wat onrustig op en neer. De steentjes knierpen onder zijn voetstappen. De vriendschap met schilder en hulpverlener lijkt weer hersteld. Dagelijks bezoekt hij hen en delen ze de dingen die ze gemeen hebben. Hij luistert naar hun boekenwijsheid en berust zich in het feit dat iets kostbaars is verloren. Hij heeft gekozen. En deze keuze kan niet meer worden teruggedraaid, denkt hij. Schilder en hulpverlener weten dat wel zeker. Zij vinden hun vriend dapper, doortastend en moedig. Zij leven mee met zijn besluit terwijl ze, verborgen achter hun tweede agenda, gniffelen. Zij hebben al die tijd  geweten dat ze maar vosjes zijn. Vosjes halen het niet bij diamanten. In feite hebben ze zich jarenlang opgepoetst, zich mooier en anders voorgedaan dan ze waren. Om in de belangstelling te komen van de oude wijze man, die altijd maar op zoek is naar diamanten…

De oude heer heeft hen wel door. Hij laat hen begaan. Zijn hart treurt. Hij neemt het hen niet kwalijk. Zichzelf ook niet. Eigenlijk is Diamant de schuld van dit alles overweegt hij. De vrienden juichen deze gedachte toe. Zeker, het is de schuld van Diamant. Zij deed zich voor als een diamant. Liep te koop met haar capaciteiten en identiteit. Diamant heeft zich ver verheven boven alle andere stenen des aanstoots. Toch?! Diamant heeft haar verdiende loon. Ze is weggevaagd, wat een zegen. De Heer heeft het zo gewild, spreekt hulpverlener devoot. En daarmee lijkt het onderwerp diamant voorgoed afgehandeld.

Lange dagen gaan voorbij. De oude wijze heer is ouder, wijzer en grijzer geworden. Hij zoekt rust voor zijn ziel langs de waterkant. Voorzichtig vleit hij zich neer op het groene gras van een weide. Iets ligt hem in de weg. Een brandneteltakje misschien. Hij draait zich om om het voorwerp dat hem prikkelt te verwijderen. Hij zoekt en vindt. Een prachtig flonkerende diamant. Zo mooi en zo uitzonderlijk als hij alleen maar in zijn voorstellingsvermogen heeft gezien… lang geleden toen hij iets van het grindpad opraapte en ontdekte dat dat een diamant kon zijn.

Diamant kijkt door de spiegeling van de bril in de ogen van de oude, wijze, grijze man. Beiden zwijgen. Beiden weten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s